“Τα καυτά μεσημέρια περιπλανιόμασταν ξυπόλυτοι στις ακροποταμιές και στα ξέφωτα ανάμεσα σε γίδια και ημιόνους, ελιές και αμπέλια, κυνηγώντας πουλιά σε πλατάνια και κυπαρίσσια, ημίγυμνοι, πίνοντας νερό από πηγάδια και πηγές λιμνάζουσες, ζεστές στον τρύγο του θέρους… Το φως των πραγμάτων έλιωσε αφήνοντας ένα σημάδι τόσο δυνατό που δεν μπόρεσα να το σβήσω. Και δεν μπόρεσα να φύγω από την Αρκαδία…”